Profesjonalny psycholog z Lublina. Sprawdzona pomoc psychologiczna w Lublinie.

Założenie psychologiczne Bandury

Założenie Bandury dotyczące wzajemnego oddziaływania osoby i środowiska znajduje odzwierciedlenie w jego twierdzeniu, że również systemy samowzmacniania są przyswajane zgodnie z tymi samymi zasadami uczenia się, które rządzą nabywaniem innych typów zachowań. Tak więc to, co jednostka zaczyna nagradzać i karać u siebie, może być odbiciem reakcji, które jej zachowanie wywoływało u innych. Rodzice, rówieśnicy i inne „czynniki socjalizujące” ustanawiają standardy zachowania, nagradzając jednostkę za stosowanie się do nich i wyrażając niezadowolenie, gdy jej się to nie uda. Te narzucane z zewnątrz normy mogą być przyjmowane przez jednostkę, tworząc podstawę późniejszych systemów samowzmacniania. Można by więc oczekiwać, zauważa Bandura, że osoby, które jako dzieci były chwalone i podziwiane za osiągnięcia na dość niskim poziomie, w wieku dojrzałym będą się same nagradzać hojniej niż te, którym wyznaczano wyższe standardy doskonałości: istnieją dane wskazujące, że jest tak rzeczywiście (Kanfer i Marston, 1963).

Z obszernego materiału dowodowego wynika, że standardy samooceny mogą być także przyswajane zastępczo, przez obserwowanie innych. W pewnym typowym eksperymencie Bandura i Kupers (1964) polecali dzieciom obserwować modela, który wyznaczał sobie wysokie bądź niskie standardy samonagradzania. Późniejsze obserwacje dzieci wykonujących to samo zadanie wykazały, że dzieci oglądające modela o niskich standardach nagradzały się za mniejsze osiągnięcia niż dzieci, które miały do czynienia z modelem bardziej wymagającym wobec siebie.

Podobnie jak w wypadku innych zachowań, cechy modela wpływają na to, czy obserwator będzie zwracał uwagę na standardy samowzmacniania tego modela i czy będzie próbował je osiągnąć. Na przykład w pewnych warunkach dzieci częściej wzorują się na rówieśnikach niż na dorosłych (Bandura, Grusec i Menlove, 1967b) u częściej na modelach, których standardy są w ich zasięgu, niż na takich, którzy ustanawiają je powyżej możliwości dziecka (Bandura i Whalen, 1966).

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.