Profesjonalny psycholog z Lublina. Sprawdzona pomoc psychologiczna w Lublinie.

Wyposażenie wrodzone

W chwili narodzin i przez krótki czas po nich wyposażenie niemowlęcia w sferze behawioralnej jest bardzo ograniczone. Po pierwsze, ma ono niewielką liczbę swoistych odruchów, które są przeważnie fragmentarycznymi reakcjami na pewien wysoce specyficzny bodziec czy klasę bodźców. Po drugie, u niemowlęcia istnieje wiele wrodzonych hierarchii reakcji, polegających na tym, że w określonych sytuacjach bodźcowych pewne reakcje wykazują tendencję do występowania przed innymi reakcjami: na przykład jest zapewne zdeterminowane dziedzicznie to, że dziecko wystawione na działanie pewnych szkodliwych bodźców będzie najpierw usiłowało uciec od tych bodźców, zanim zacznie płakać. Po trzecie, jednostka jest wyposażona w pewien zbiór popędów pierwotnych {primary drives), które – jak już wiemy – są zwykle wewnętrznymi bodźcami o dużej sile i trwałości, związanymi na ogół ze znanymi procesami psychologicznymi.

Tak więc początkowo jednostka jest zdolna do niewielu względnie fragmentarycznych czy zróżnicowanych reakcji na specyficzne bodźce. Jednostka ta ma także pewną liczbę popędów pierwotnych, które w określonych warunkach organicznych pobudzają ją do działania czy zachowania, lecz które nie ukierunkowują tej aktywności. Jedyne początkowe ukierunkowanie reakcji wynika z wrodzonej hierarchii tendencji do reagowania, która sprawuje ogólną kontrolę nad początkiem występowania poszczególnych reakcji w określonych sytuacjach. Zakładając opisany powyżej stan początkowy, nasza teoria rozwoju musi wyjaśnić: 1) przeniesienie aktualnych reakcji na nowe bodźce czy sytuacje bodźcowe: 2) ukształtowanie nowych reakcji: 3) wytworzenie nowych, czyli wtórnych motywów: 4) wygaszenie czy wyeliminowanie istniejących skojarzeń między bodźcami i reakcjami. Dollard i Miller są przekonani, że wszystkie te aspekty rozwoju można zrozumieć, odwołując się do zasad uczenia się.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.