Profesjonalny psycholog z Lublina. Sprawdzona pomoc psychologiczna w Lublinie.

Uczenie się nowych reakcji przez dzieci

W pewnym reprezentatywnym eksperymencie (Bandura, Ross i Ross, 1961) dzieci przedszkolne, badane pojedynczo, obserwowały dorosłego modela wykonującego szczególnie agresywne działania fizyczne i słowne w stosunku do wielkiej lalki. Inne dzieci widziały nieagresywnego dorosłego, który siedział spokojnie w pomieszczeniu eksperymentalnym i nie zwracał wcale uwagi na lalkę. Później dzieci te poddano lekkiej frustracji, a następnie umieszczono je pojedynczo w pokoju z lalką. Zachowanie dzieci z poszczególnych grup było na ogół zgodne z zachowaniem dorosłego modela. Dzieci, które oglądały agresywnego dorosłego, same wykonywały więcej agresywnych działań niż dzieci z grupy kontrolnej, które nie miały żadnych uprzednich doświadczeń z modelem, a także wykonywały więcej od nich czynności będących dość dokładnym naśladowaniem zachowań modela. Dzieci, które obserwowały nieagresywnego dorosłego, wykonywały jeszcze mniej agresywnych reakcji niż dzieci z grupy kontrolnej.

Jak wykazuje ten eksperyment, dzieci mogą uczyć się nowych reakcji po prostu obserwując innych. Wykazuje on także – co jest równie ważne – że uczenie się może zachodzić nawet wtedy, gdy same dzieci nie mają sposobności wykonywać danych reakcji i gdy ani model, ani one same nie otrzymują nagrody czy wzmocnienia za dane zachowanie.

Wykonywanie nowych reakcji obserwowanych nieco wcześniej, lecz nigdy w rzeczywistości nie ćwiczonych, jest możliwe dzięki ludzkim zdolnościom poznawczym. Bodźce, jakich dostarcza model, są przekształcone w wyobrażenia o tym, co model zrobił, powiedział lub jak wyglądał, a także – co jest jeszcze ważniejsze – są przekształcone w symbole słowne, które później łatwiej jest sobie przypomnieć.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.