Profesjonalny psycholog z Lublina. Sprawdzona pomoc psychologiczna w Lublinie.

Typy wyższych czynności nerwowych

Typ słaby różni się od wszystkich pozostałych ogólną słabością procesów nerwowych, zarówno kory, jak i podkory. Jednostki należące do tego typu szybko męczą się i często przestają reagować na silne lub długotrwałe bodźce. Pobudzeniowe i hamulcowe odruchy warunkowe wytwarzają się u nich powoli, wzmożone jest natomiast hamowanie zewnętrzne.

W zachowaniu ogólnym dzieci należących do typu słabego -zwraca uwagę powolność, przy jednoczesnej słabości reakcji. Mówią na ogół cicho i mało, często mają ubogi zasób słów. Dzieci te, podobnie jak dzieci należące do typu silnego niezrównoważonego, wymagają specjalnej opieki, aczkolwiek trudności, jakie sprawiają, są całkiem odmienne i wiążą się przede wszystkim z postawą bierną.

U osób wszystkich wyżej opisanych typów występują różnorodne stosunki między obydwoma układami sygnałów. Zasadniczo u przedstawicieli każdego typu może występować przewaga bądź pierwszego, bądź drugiego układu sygnałów, mogą one też pozostawać w równowadze. Osoby, u których przeważają związki słowne, odznaczają się tendencją do często nadmiernego analizowania myślowego zarówno percypowanej rzeczywistości, jak i sWoich reakcji. Osoby z przewagą związków pierwszosygna- łowych charakteryzuje większa bezpośredniość zarówno w odbiorze bodźców, jak i w reagowaniu na nie. Różnice te związane są z niejednakowo silnym rozwojem poszczególnych analizatorów, w pierwszym przypadku z dominowaniem analizatora słowno-słuchowego i słowno-ruchowego, w drugim wzrokowego, słuchowego, ruchowego i innych.

Typy wyższych czynności nerwowych, aczkolwiek plastyczność ich jest ograniczona, nie pozostają w trakcie rozwoju dziecka niezmienne i mogą również ulegać pewnym przekształceniom w wyniku zamierzonych oddziaływań wychowawczych. Mając to na uwadze, można uważać typy silne zrównoważone za wartościowsze od pozostałych ich przedstawiciele wykazują m.in. większą odporność na działanie czynników chorobotwórczych.

Wspominaliśmy już, że w zakresie typologii fizjologicznej wiele jest jeszcze zagadnień nie. zbadanych. Nie przezwyciężono dotychczas trudności metodologicznych. Klasyczna koncepcja pawłowowska wydaje się uproszczeniem tego, co w istocie występuje u dzieci. Brak jest klasyfikacji typów w pełni zadowalającej, nie ma również standardowej metody badania, która nie budziłaby zastrzeżeń.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.