Profesjonalny psycholog z Lublina. Sprawdzona pomoc psychologiczna w Lublinie.

SZYBKOŚĆ UCZENIA SIĘ

Wiele badań poświęcono zmianom rozwojowym, jakie zachodzą w szybkości uczenia się. Jako wskaźnik przyjmowano najczęściej czas lub liczbę prób potrzebnych dla osiągnięcia ustalonego kryterium, liczbę popełnianych błędów lub liczbę zapamiętanych elementów po określonej liczbie powtórzeń materiału. Dla ilustracji stwierdzonej zależności wymienimy dane uzyskane przez Goldschedera (McGeoch, 1953), a dotyczące dzieci w wieku od 9 do 13 lat. Liczba prób potrzebnych do wyuczenia się 6 sylab bez sensu zmniejszała się z 12,6 w 9 roku życia do 3,5 w 13 roku życia. Wyuczenie się 6 słów sensownych przez dzieci 9-letnie wymagało 5,5 powtórzeń, a przez 13-letnie – 2,4. Liczba prób potrzebnych do wyuczenia się 6 cyfr zmniejszała się odpowiednio od 3,1 do 1,4.

W eksperymencie Heidbredera (1928) szybkość rozwiązywania problemów, w których odkrycie zasady pozwala wybrać bezbłędnie jedną z dwu alternatyw, zwiększała się również wraz z wiekiem dzieci od 3 do 18 lat.

Pyle (1925) stwierdził podobną zależność prowadząc badania osób w wieku od 8 do 18 lat, dotyczące umiejętności sortowania kart, podstawiania cyfr zamiast symboli i pisma lustrzanego. W eksperymencie Willoughby (Thorndike, 1950) brało udział 300 osób w wieku od 6 do powyżej 60 lat. Osoby badane miały za zadanie podstawić w ciągu 25 minut cyfry w miejsce symboli. Bezpośrednio po upływie tego czasu sprawdzono liczbę zapamiętanych przez nie symboli i przyporządkowanych im cyfr. Wyniki uzyskane w tym eksperymencie wskazują, iż liczba oprawnie podstawionych cyfr wzrastała wraz z wiekiem do lat 18, a następnie stopniowo spadała, osiągając około 52 roku życia taki sam poziom jak w wieku 10 lat.

Na uwagę zasługują prawidłowości rozwojowe wykryte w badaniach prowadzonych przez Zinczenkę (1961), w których porównywał on wyniki uzyskiwane przez uczniów klas II, IV, VI, VIII i X przy uczeniu się tekstów w sposób zamierzony i nie zamierzony. Dane dotyczące efektów uczenia się po trzykrotnym czytaniu tekstu przedstawia tabela 5. Wskazują one, że wskaźniki efektów uczenia się nie zamierzcnego, gdy dzieci nie były nastawione na zapamiętanie tekstu, lecz tylko na jego zrozumienie, wzrastają wyraźnie tylko do klasy IV. W okresie późniejszym wzrost ten albo nie zaznacza się wcale, albo następuje bardzo powoli, natomiast wskaźniki efektów uczenia się zamierzonego wzrastają bardzo wyraźnie w ckresie znacznie dłuższym, bo do klasy VIII. W kilku innych eksperymentach potwierdzone zostało istnienie interesującej zależności rozwojowej, którą ilustruje tabela 5. W latach przedszkolnych i pierwszych

Uczenie się nie za- mierzone 28 52 53 57 58 latach szkoły podstawowej zdolność do uczenia się nie zamierzonego dominuje nad zdolnością do uczenia się zamierzonego. W okresie tym dziecko prawdopodobnie nie potrafi zrozumieć polecenia dotyczącego zapamiętania danego materiału, nie umie skierować wysiłku w tym celu oraz nie umie zorganizować materiału, który ma być zapamiętany. Zapamiętuje ono natomiast przede wszystkim to, co jest użyteczne bezpcśrednio w jego działaniu.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.