Profesjonalny psycholog z Lublina. Sprawdzona pomoc psychologiczna w Lublinie.

Sposób rysowania postaci ludzkiej przez dziecko

M. Parnowska-Kwiatowska (1960b), na podstawie analizy kilkuset rysunków 120 dzieci w wieku l:6-5:0, ustaliła częstość występowania różnych tematów, stwierdzając, że badane dzieci najczęściej rysowały dom (50%) i człowieka (42%), Często realizowanymi tematami były też: okno, drabina, kwiatek, samochód, słońce, kolej, jabłko, rzeka. E. B. Kurio ck (1960) podaje, że dziecko częściej rysuje postacie ludzi dorosłych niż postacie dziecięce, przy czym chłopcy rzadziej rysują człowieka niż dziewczynki, lecz bardziej poprawnie ujmują jego proporcje. Inne różnice w rysunkach, związane z płcią, polegają na tym, że chłopcy rysują chętnie sceny batalistyczne, samoloty, czołgi, dziewczynki zaś umieszczają więcej szczegółów, a ich wytwory rysunkowe mają częściej charakter orna- mentacyjny.

Sposób rysowania postaci ludzkiej przez dziecko jest znamienny dla rozwoju psychiki dziecięcej, a przede wszystkim dla poziomu rozwoju umysłowego. Niektórzy psychologowie proponowali nawet wykorzystać takie rysunki do pomiaru stopnia inteligencji. Standaryzację amerykań- skiego testu F. L. Goodenough12 przeprowadził w Polsce B. Horno ws ki (1970). Dokonał on również wielostronnej analizy rysunków postaci ludzkiej przez dzieci w różnym wieku. Jego badania dotyczące okresu przedszkolnego potwierdziły w zasadzie wcześniejsze dane S. Szumana (1927). Wraz z wiekiem dziecko wzbogaca rysowaną postać o coraz to nowe elementy, różnicuje i indywidualizuje swój schemat. Pod koniec wieku przedszkolnego rysuje przeważnie człowieka „po swojemu”, według własnego utartego wzorca. W tabeli 24 zostały zestawione proporcje różnych rodzajów przedstawienia postaci ludzkiej przez dzieci.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.