Profesjonalny psycholog z Lublina. Sprawdzona pomoc psychologiczna w Lublinie.

Rodzice z chorym dzieckiem doświadczają małego wsparcia z zewnątrz

„Smutek, wstrząs i tragedia” – tak opisują rodzice wpływ choroby na funkcjonowanie rodziny. Ojciec ma poczucie, że nie sprostał swojej roli. Obwinia się za „nerwowość, załamanie z powodu choroby”. Lęka się utraty rodziny i śmierci dziecka („chciałbym przestać bać się śmierci”). Napięcie jest tak silne, że przeżywany lęk ujawnia się również w koszmarach sennych. Miał też trudności, by zostawać przy dziecku w szpitalu („nie chciał zostać z dzieckiem w szpitalu”).

Podobnie matka „załamała się, jest płaczliwa i bezradna”. Stwierdza, że zamknęła się w swoim bólu („mniejsza dbałość o siebie, większe zamknięcie w sobie”). Przeżywa lęk przed nawrotem choroby i śmiercią dziecka („nie chciałabym nigdy dożyć śmierci swoich dzieci”: „nikt nie wie, że lękam się, co zrobiłabym bez dziecka”). Przeżywany przez matkę lęk staje się udziałem dzieci („moim największym zmartwieniem jest jak mama płacze”).

Rodzice doświadczają małego wsparcia z zewnątrz. Jest to o tyle ważne, że wyraźnie obniżył się standard życia rodziny. Pogorszyła się także jakość relacji małżeńskich („brak zrozumienia, większa nerwowość”).

Dziecko chore boi się nawrotu choroby, powtórnego przeżywania bolesnej procedury medycznej. Zdrowe natomiast, uczestnicząc w negatywnych emocjach całej rodziny, przeżywa koszmarne sny dotyczące chorego dziecka („często boję się koszmarnych snów”). Uważa także, że to ono najwięcej utraciło z powodu choroby rodzeństwa.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.