Profesjonalny psycholog z Lublina. Sprawdzona pomoc psychologiczna w Lublinie.

PSYCHOLOGIA EGO CZ. II

Opierając się na powyższym cytacie Hartmann wysuwa twierdzenie, że we wczesnym okresie życia istnieje faza niezróżnicowania, w ciągu której kształtują się zarówno id, jak i ego. Ego nie wyłania się z wrodzonego id, lecz każdy system bierze początek we wrodzonych predyspozycjach i każdy ma własny, niezależny bieg rozwoju. Ponadto twierdzi on, że procesy ego są zasilane przez zneutralizowane energie seksualne i agresywne. Cele tych procesów ego mogą być niezależne od celów czysto popędowych.

Mechanizmy obrony ego nie muszą mieć patologicznego czy negatywnego charakteru, mogą one służyć zdrowym celom, przyczyniając się do kształtowania osobowości. Hartmann jest przekonany, że mechanizm obronny może uniezależnić się od swego źródła (zwalczania popędów) i być pomocny w przystosowaniu i organizowaniu. Zwolennicy teorii ego twierdzą także, iż w ego istnieje sfera wolna od konfliktów. Oznacza to, że niektóre procesy ego nie są w konflikcie z id, superego czy też ze światem zewnętrznym. Takie procesy ego mogą oczywiście być niezgodne ze sobą nawzajem, wskutek czego dana osoba musi rozstrzygnąć, który z kilku możliwych sposobów rozwiązania problemu lub osiągnięcia przystosowania jest najlepszy.

Równolegle z pojawieniem się koncepcji autonomii ego wzrosło zainteresowanie przystosowawczymi funkcjami ego, czyli innymi niż mechanizmy obronne sposobami, jakimi ego radzi sobie z rzeczywistością czy też z tym, co Freud nazwał „sprawdzaniem rzeczywistości”. Aby zapewnić skuteczne przystosowanie się do świata, ego dysponuje procesami poznawczymi: spostrzeganiem, pamięcią, myśleniem. Jednym z następstw takiego położenia nacisku na procesy poznawcze ego było zbliżenie psychoanalizy do psychologii, trend, który zostanie omówiony w dalszej części rozdziału. Wybitnymi przedstawicielami tego kierunku są Rapaport (1960), Gili (1959) i Klein (1970).

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.