Profesjonalny psycholog z Lublina. Sprawdzona pomoc psychologiczna w Lublinie.

Przeprowadzanie badań za pomocą próbek czasowych

Innym sposobem notowania jest rejestracja graficzna. Można np. za pomocą punktów, oznaczyć poszczególne dzieci na przygotowanym z góry arkuszu i w czasie obserwacji łączyć liniami punkty oznaczające te dzieci, między którymi miał miejsce kontakt: za pomocą strzałki można by oznaczyć, które dziecko wystąpiło z inicjatywą kontaktu, na linii zapisać czas trwania tegoż kontaktu, itp.

Materiał uzyskany za pomocą próbek czasowych stanowi podstawę do opracowań ilościowych. Można np. ustalić, jak często pojawiają się w danej grupie dzieci poszczególne rodzaje kontaktów społecznych, które z tych kontaktów występują częściej, które rzadziej, jak długo trwają. W tym celu oblicza się, ile razy pojawiło się dane zjawisko w czasie wszystkich przeprowadzonych próbek, albo ile razy wystąpiło ono w czasie jednej próbki, albo też w ilu próbkach dane zjawisko wystąpiło. Analogicz- .ne dane można uzyskać na temat czasu trwania.

Przeprowadzanie badań za pomocą próbek czasowych wymaga specjalnych przygotowań. Przede wszystkim, jeśli nie korzystamy z przygotowanych przez innych badaczy kategorii opisowych (listy do oznaczeń, skale ocen itp.), należy je samemu przygotować. Etapem wstępnym jest tu zazwyczaj obserwacja (często fotograficzna), pozwalająca na wyróżnienie takich kategorii (możliwie wszystkich), które rzeczywiście występują w życiu. Następnie, po możliwie dokładnym zdefiniowaniu każdej kategorii w terminach odnoszących się do zjawisk obserwowanych, należy przeprowadzić ćwiczenia wstępne, tzn. badać zgodność obserwacji poczynionych przez niezależne od siebie osoby obserwujące dziecko jednocześnie, porównując ze sobą, co zanotowały. Dopiero gdy stwierdzi się odpowiednio wysoki stopień zgodności, gwarantujący rzetelność zebranych danych, można przystąpić do badań właściwych.

Technikę próbek czasowych stosuje się przede wszystkim do badania częstości występowania i czasu trwania zjawisk pojawiających się dostatecznie często. Nie pozwala ona na badanie przebiegu zjawisk dłużej trwających (np. bardziej skomplikowanego, celowego działania), chwytałaby bowiem tylko ich fragmenty, uniemożliwiające często nawet rozpoznanie tych zjawisk. Charakterystyczną cechą dotychczasowych badań, prowadzonych techniką próbek czasowych, jest notowanie obserwacji samego zachowania się, bez jego kontekstu sytuacyjnego. Poznanie zaś stosunków zachodzących między zachowaniem się a sytuacją należy do centralnych problemów psychologii.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.