Profesjonalny psycholog z Lublina. Sprawdzona pomoc psychologiczna w Lublinie.

Początki psychologii naukowej

Nauki ścisłe, a zwłaszcza matematyka i fizyka, stały się wzorem dla powstającej psychologii naukowej. Psychologia miała również pod tym względem wzór i oparcie w fizjologii, a głównie w działalności jej wybitnego przedstawiciela H. Helmholtza, fizyka i fizjologa, autora badań i teorii o podstawowym znaczeniu dla fizjologii spostrzegania.

W pierwszej połowie XIX wieku J. F. Herbart, autor „Psychologii jako nauki,” filozof, pedagog i psycholog, dokonał próby wprowadzenia matematyki do psychologii. Usiłowania te nie przyniosły spodziewanych rezultatów. Herbart bowiem nie dysponował wynikami badań eksperymentalnych (i nie postulował tego rodzaju badań: G. S. Brett, 1969, s. 485), lecz tak jak jego poprzednicy, opierał się na doświadczeniu potocznym i wynikach rozważań nad życiem psychicznym. Tendencja jednak do posługiwania się metodami matematycznymi w psychologii utrzymała się długo, a właściwie do chwili obecnej, choć sposób jej realizowania uległ znacznym zmianom.

Obok dążenia do „matematyzacji” psychologii, jakiemu dawał wyraz Herbart, a pod jego wpływem M. W. Drobisch i następnie R. Avenarius, dojrzewała równocześnie tendencja, którą przejawiał m.in. H. Lotze, do uczynienia z psychologii nauki eksperymentalnej. Oba te założenia leżą u podstaw psychologii doświadczalnej, w jej pierwszym okresie, tj. psychofizyki i psychofizjolo- gii.

Założenia psychofizyki przedstawił G. T. Fechner, matematyk i fizyk, w „Elementach psychofizyki” wydanych w 1860 roku. Fechner dążył do nadania cech ścisłości badaniom psychologicznym i do opracowania takich metod, które pozwoliłyby na dokonywanie pomiarów zjawisk psychicznych. Nawiązując do wcześniejszych badań fizjologa E. H. Webera nad wrażeniami dotykowymi, oraz opierając się na wynikach własnych licznych doświadczeń nad różnymi wrażeniami, Fechner sformułował prawo znane pod nazwą prawa psychofizycznego Webera-Fechnera. Praktyczna wartość dostrzeżonej prawidłowości jest jak wiadomo niewielka: stwierdzenie bowiem, że geometrycznemu postępowi siły bodźca (średniej wielkości) towarzyszy arytmetyczny postęp intensywności wrażenia, nie ułatwia prawie wcale poznania życia psychicznego. Tym niemniej jednak wprowadzenie pomiaru do badania zjawisk psychicznych stało się faktem, budząc nadzieję na realizację dalej idących planów. Psychofizyka Fechnera opierała się na zasadzie paralelizmu psychofizycznego, wywodzącego się jeszcze z dualizmu kartezjańskiego. W myśl tej zasady zjawiska psychiczne biegną równolegle do fizycznych, co umożliwia i uzasadnia dokonywanie pomiarów, określonym bowiem zjawiskom psychicznym towarzyszą – ale nie wpływają na siebie wzajemnie – określone zjawiska fizyczne.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.