Profesjonalny psycholog z Lublina. Sprawdzona pomoc psychologiczna w Lublinie.

Ogólna charakterystyka myślenia dziecka – kontynuacja

Rozwój myślenia dziecka w młodszym wieku szkolnym dokonuje się w tym kierunku stopniowo, na drodze interioryzacji czynności zewnętrznych opartych na spostrzeżeniach lub na wyobrażeniach przedmiotów i przekształcania się tych czynności w operacje myślowe. Zgodnie z koncepcją teoretyczną stadiów myślenia, sformułowaną przez J. Pia- geta (a scharakteryzowaną bliżej w rozdz. VIII, D, 4), w młodszym wieku szkolnym dziecko znajduje się w okresie II – kształtowania się i organizowania operacji konkretnych. Przy czym myślenie dziecka nabiera cech rzeczywistej operacyjności na ogół dopiero -wf drugiej fazie tego wieku (9 -11 r.ż.). W końcowej zaś fazie wieku przedszkolnego i pierwszej fazie omawianego1 obecnie okresu dzieci w większości przypadków znajdują się w podokresie wyobrażeń przedoperacyjnych. Ich istota oraz stopniowy rozwój rozumienia pojęć i organizowania się ich w struktury logiczne naświetlone zostały w związku z charakterystyką myślenia dzieci przedszkolnych. Jednak pewna grupa dzieci stojących u progu szkoły zdolna jest już na przełomie wieku przedszkolnego i szkolnego do zrozumienia, że dany układ elementów sytuacji jest wynikiem zmian i czynności, jakie zaszły uprzednio: dzieci te potrafią też niejednokrotnie złożyć, odwrócić i połączyć te same elementy w obrębie jakiejś konkretnie danej całości i ująć ten sam materiał z różnych punktów widzenia. Zdolność do zrealizowania takich czynności umysłowych oznacza, iż myślenie dziecka zaczyna cechować zdolność do dokonywania operacji. Istnieją wyraźnie uchwytne, stadia rozwiązywania zadań i przechodzenia dziecka z jednego do drugiego poziomu (zdobycz to teoretycznej koncepcji J. Piageta i współpracowników). Przytoczymy przykładowo zachowanie się dzieci w toku rozwiązywania zadania, które wyraźnie można podzielić na kilka poziomów genetycznych.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.