Profesjonalny psycholog z Lublina. Sprawdzona pomoc psychologiczna w Lublinie.

METODY ROZPOZNAWANIA CZ. II

W przypadku zgadywania możliwe jest również uzyskanie niewielkich wyników ujemnych, natomiast większe wyniki ujemne (chodzi o wartość bezwzględną) świadczą zawsze o jakiejś nieprawidłowości w przebiegu badania, niepoważnym stosunku osoby badanej do eksperymentu, świadomie usiłującej wprowadzić w błąd eksperymentatora, lub o występujących u niej zaburzeniach. A więc, z wyjątkiem sytuacji, w których badany niczego nie pamięta, wyniki znaczące w przypadku prawidłowego przebiegu eksperymentu u ludzi normalnych wyrażają się zawsze liczbami dodatnimi, dlatego często opuszcza się przy nich znak.

W celu zredukowania możliwości przypadkowych odpowiedzi prawidłowych stosuje się od bardzo dawna wybór wielokrotny. Każdy stary bodziec eksponowany jest wówczas w grupie bodźców nowych. Im liczniejsza jest grupa bodźców nowych, tym mniejsze prawdopodobieństwo przypadkowego wyboru prawidłowego.

Modyfikacje metody rozpoznawania polegają również na odmiennej ekspozycji początkowej bodźców. Zamiast kolejnej ich ekspozycji, bodźce te mogą być eksponowane jednocześnie. Stosuje się także jednoczesną ekspozycję bodźców, wśród których osoba badana rozpoznaje bodźce dawniej spostrzegane.

Wersją opisanej metody jest rozpoznawanie pojedynczego, tylko jednego bodźca spośród innych. Bodźce, wśród których dokonuje się roz- poznawanie, różnią się wówczas w niejednakowym stopniu od bodźca rozpoznawanego. Przy odpowiednim ich doborze można ustalić w każdym przypadku,#ile cech bcdźca zostało rozpoznanych prawidłowo, ile błędnie. Za przykład może posłużyć rozpoznawanie figury geometrycznej wśród figur różniących się kształtem, barwą, położeniem, wielkością i rozmaitymi cechami tła (Włodarski, 1960). Jeżeli ze względu na każdą z cech, które są zmiennymi, występują tylko dwa rodzaje figur (np. ze względu na kształt – trójkąty i kwadraty, ze względy na barwę – figury zielone i czerwone), a tablice, na których dokonuje się rozpoznawania zawierają wszystkie możliwe wersje figur, to liczba ich w każdej próbie równa się 2n, gdzie n oznacza liczbę cech różnicowych. Przy większej liczbie cech możliwość przypadkowego wyboru trafnego jest bardzo mała (np. gdy wchodzą w grę trzy cechy różnicowe, osoba badana dokonuje wyboru jednej figury spośród ośmiu, w wypadku czterech cech wybór następuje spcśród szesnastu figur). W tak prowadzonym eksperymencie, chociaż osoba badana rozpoznaje tylko jedną figurę, wynik również może być przedstawiony liczbowo. W każdej próbie można określić liczbę i rodzaj cech rozpoznanych prawidłowo oraz ..czbę i rodzaj cech rozpoznanych błędnie. Fakt, że przy prawidłowym wyborze wszystkie cechy muszą być uwzględniane w jednej figurze, stanowi dodatkową trudność, która sprawia, że liczba cech prawidłowo rozpoznawanych jest niekiedy mniejsza od zakresu pamięci mierzonego liczbą elementów rozpoznawanych niezależnie jeden od drugiego. Opisana wersja metody nadaje się szczególnie do badań porównawczych, mających na celu określenie stopnia trudności rozpoznawania cech różnego rodzaju.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.