Profesjonalny psycholog z Lublina. Sprawdzona pomoc psychologiczna w Lublinie.

Metoda par bodźców porównywanych

Przy użyciu bodźców pojedynczych stosuje się różne metody dotyczące rozpoznawania. Trzy z nich zyskały odrębne nazwy. Są to: 1) metoda par bodźców porównywanych, 2) metoda bodźca standardowego, 3) metoda bodźców pojedynczych. Cechą wspólną tych metod jest to, że w każdej próbie wchodzi w grę ocena tylko jednego bodźca, zazwyczaj prostego (np. światła określonej jasności, dźwięku określonej głośności) i badanie ma na celu określenie dokładności rozpoznania pojedynczego elementu. Metody te wywodzą się ze znanych pomiarów psychofizycznych i zostały dostosowane do badania pamięci przez wydłużenie odstępu czasu między ekspozycją bodźca a jego oceną przez osobę badaną. Między innymi stosowane są one powszechnie w badaniach dotyczących błędu czasu (Włodarski, 1960).

Metoda par bodźców porównywanych. Metoda ta polega na porównywaniu przez osobę badaną bodźca aktualnie działającego z bodźcem spostrzeganym poprzednio. Bodźce eksponowane są kolejno parami, przy czym między poszczególnymi elementami par bodźców porównywanych istnieje zawsze pewien odstęp czasu regulowany przez eksperymentatora. Osoba badana ocenia każdorazowo stosunek drugiego elementu każdej pary musi dokonać wyboru, a także wszystko to, co dzieje się w okresie odroczenia (przede wszystkim, czy badany zmienia swoją pozycję i czy zajmuje się czymkolwiek poza oczekiwaniem na możliwość odnalezienia przedmiotu). Niekiedy wprowadza się po schowaniu przedmiotu zasłonę uniemożliwiającą obserwację pudełek w okresie odroczenia, co jest niewątpliwie czynnikiem utrudniającym prawidłowe dokonanie późniejszego wyboru. Jeśli chodzi o rodzaj pudełek wśród których badany rozpoznaje pudełko, do którego schowano przedmiot, to wchodzi w grę przede wszystkim ich zróżnicowanie (barwa, kształt, wielkość). Nie bez znaczenia jest również rozmieszczenie przestrzenne pudełek.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.