Profesjonalny psycholog z Lublina. Sprawdzona pomoc psychologiczna w Lublinie.

M. Susułowska i obserwacja dzieci

Kontynuacją koncepcji Sokołowa są poglądy tych psychologów, którzy sądzą, że dla zjawiska uwagi bardziej istotna jest rozbieżność lub niezgodność oczekiwań z realnym zdarzeniem niż nowość lub złożoność bodźca. D. E. Berlyne5′ przypuszcza ponadto, że rozbieżność powoduje napięcie i podniecenie, które dziecko chce zredukować. Będzie ono zatem badać zakłócające i podniecające zdarzenie, aby usunąć niepewność informacji bodźcowej. Wywołuje to wzbogacanie się schematów zachowań niemowlęcia, które stają się coraz hardziej złożone. Niektórzy badacze podkreślają, że umiarkowana rozbieżność z oczekiwaniami, w przeciwieństwie do zbyt małej lub zbyt dużej, najbardziej sprzyja skupieniu uwagi. Informacje zbyt odległe od modelu nie zostają zauważone przez dziecko, bo nie może ich ono odnieść do żadnych oczekiwań i nastawień, jakie już posiada“.

Przebieg zaznajamiania się małego dziecka z nowymi przedmiotami śledziła systematycznie M. Susułowska (1960). Stwierdziła ona, że pierwszą reakcją niemowlęcia na nowy bodziec jest reakcja orientacyjna. Reakcja ta manifestuje się w pierwszych tygodniach życia dziecka ogólnym zahamowaniem motorycznym, a dopiero począwszy od 3 mies.ż. przechodzi we właściwy odruch orientacyjny, wyrażający się ukierunkowaniem receptorów na nowy bodziec. Postawa badawcza niemowlęcia rozwija się wraz z jego manipulacją. Na reakcję badawczą niemowlęcia w stosunku do nowych przedmiotów składają się łańcuchy odruchów warunkowych, występujących po odruchu orientacyjnym, jeśli bodziec nie został natychmiast rozpoznany. Dziecko tak długo manipuluje przedmiotem, jak długo odkrywa w nim nowe i nie znane sobie właściwości.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.