Profesjonalny psycholog z Lublina. Sprawdzona pomoc psychologiczna w Lublinie.

GŁÓWNE FORMY DZIAŁALNOŚCI DZIECKA – NAUKA

Z chwilą wstąpienia dziecka do szkoły nauka i wykonywanie stawianych przez nią zadań staje się głównym obowiązkiem i pracą ucznia oraz głównym czynnikiem jego psychicznego rozwoju. Czy jednak proces nauczania zaczyna się dla dziecka od- tej dopiero chwili i dopiero w sytuacji szkolnej? Psychologia odpowiada na to: „(…) nauka szkolna nie buduje, nigdy na pustym terenie (…) nauczanie dziecka zaczyna się na długo przed początkiem jego nauki w szkole” (Wygotski, 1971, s. 538). Zagadnienie” uczenia się dziecka można jednak ujmować w nadrzędnym znaczeniu tego pojęcia -jako proces zdobywania indywidualnego doświadczenia, które prowadzi do zmian w zachowaniu się, polegających na wystąpieniu elementów nowych w porównaniu z poprzedzającym je zachowaniem17 oraz jako mieszczące się w ramach szeroko rozumianego uczenia się zdobywanie przez dziecko podstaw wiedzy.

W wieku przedszkolnym uczenie się i zdobywanie doświadczeń i wiadomości odbywało się w sposób okolicznościowy, najczęściej przez otoczenie i przez samo dziecko nie- zamierzony. Ta forma uczenia się będzie trwała dalej i przynosiła efekty także w dalszych latach życia dziecka. Jednakże nie oznacza to, iż nie zamierzone uczenie się jest podstawową formą przyswajania wiedzy przez dzieci w młodszym wieku szkolnym. Współwystępuje ono z uczeniem się zamierzonym, dowolnym, które dziecku rozpoczynającemu naukę niejednokrotnie nastręcza trudności. -Wykształcenie umiejętności dowolnego uczenia się jest jednym z głównych zadań rozwojowych tego okresu. Dziecko pod opieką i kierunkiem nauczycieli ma w szkole zdobyć podstawy wiedzy naukowej, tak w sensie pamięciowego opanowania dużej ilości różnorodnych (z różnych dziedzin wiedzy) informacji, jak i przyswojenia tej wiedzy w sposób umożliwiający stosowanie jej w praktyce. Jest to zadanie trudne dla dziecka i nowe. Jeśli jednak jest ono pomyślnie realizowane na poszczególnych szczeblach szkoły, staje się potężnym czynnikiem dalszego rozwoju dziecka. Nauczanie i rozwój dalej bowiem są ściśle ze sobą związane. Przy czym istota tego związku w myśl współczesnej teorii rozwoju – jak już wspominaliśmy’- polega na tym, że nauczanie nie musi dostosowywać się ściśle do aktualnych możliwości dziecka, ale może wyprzedzać rozwój, prowadząc go ząsobą. Jest to możliwe, jeśli przyjmie się za Wygotskim (1971) koncepcję dwu sfer rozwoju: aktualnej, określonej przez to, co dziecko jest w stanie w danej chwili zdobyć i wykonać samodzielnie, i strefy najbliższego rozwo ju, kiedy dziecko znajduje się w stanie pewnej gotowości do wykonywania określonych czynności, ale chwilowo może je wykonać tylko przy pomocy dorosłych. Wykonywanie tych czynności i ćwiczenie pod opieką dorosłego przyspiesza nadejście czasu, w którym wykona je dziecko już samodzielnie, a strefa najbliższego rozwoju zacznie obejmować inne, nowe z kolei czynności. Od stosunku do nauki i obowiązków szkolnych samego dziecka, od treści podawanej wiedzy i sposobu jej przyswajania zależy, jaką rolę spełni nauka szkolna w rozwoju jego psychiki.

Właściwy stosunek do nauki i obowiązków szkolnych jest jednym z zasadniczych warunków pomyślnego przebiegu procesu dydaktyczno- wychowawczego w szkole. Większość dzieci klas I szkoły podstawowej szczerze pragnie być dobrymi uczniami. Ale pragnienie to nie zawsze bywa realizowane. Aby stać się dobrym uczniem, dziecko musi w sposób staranny i odpowiedzialny wykonywać swoje obowiązki szkolne, przyswajać wiedzę ze zrozumieniem, uporczywie przezwyciężając wszelkie na tej. drodze trudności.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.