Profesjonalny psycholog z Lublina. Sprawdzona pomoc psychologiczna w Lublinie.

Dziecko chore na raka a zabawa

Zabawa zajmuje ważne miejsce w umysłowym i fizycznym rozwoju dziecka. Poważna choroba i towarzyszący jej stres oraz ograniczenia fizyczne utrudniają naturalną zabawę i socjalizację (Gibbons, Boren 1985 s. 83 i nn.). Specyficzne cele rozwojowe, takie jak zachowania poznawcze małego dziecka lub identyfikacja młodzieży z rówieśnikami, mogą stać się nieosiągalne. Rodzice mogą bać się zranień, mogą być niespokojni o swoje dziecko będące w towarzystwie rówieśników. Zadaniem zespołu onkologicznego jest zachęcenie dziecka, aby powróciło do wcześniejszych sposobów zabawy w takim stopniu, jak to tylko możliwe oraz aby uczestniczyło w dostępnej aktywności. Nie zawsze dotychczasowe formy są możliwe, bowiem dziecko, po intensywnym leczeniu, ma mniejszą wydolność układu serco- wo-naczyniowego i obniżoną ogólną wydolność fizyczną. Mimo to może podejmować wysiłek fizyczny (Duczmal-Szewczuk, Frynas, Rachocka 1985 s. 39 i nn.).

W wielu centrach onkologicznych dziecko ma dostęp do wielu dodatkowych zajęć: od chodzenia do pokoju zabaw aż po uczestniczenie w specjalnych obozach letnich. Szpitalne pokoje zabaw oferują miejsce bezpieczne, wolne od zabiegów medycznych, w którym pacjent może odzyskać, choćby częściowo, codzienne formy aktywności. Zabawa jest źródłem przyjemności, jest środkiem samopoznawania i ekspresji. Zapewnia pacjentowi możliwość decydowania i kontroli siebie, w przeciwieństwie do pasywności i zależności budowanej przez chorobę. Zabawa może zmniejszyć napięcie przez pomoc dziecku w pokonaniu lęku i zmaganiu się z frustracjami. W końcu, zabawa sprzyja interakcjom społecznym, co jest szczególnie ważne w zmniejszaniu poczucia izolacji u chorego dziecka (McEvoy, Duchon, Schaefer 1985 s. 10 i nn.: por. Zdebska, Armata 1979 s. 915 i nn.).

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.