Profesjonalny psycholog z Lublina. Sprawdzona pomoc psychologiczna w Lublinie.

CHARAKTERYSTYCZNE BADANIA I METODY BADAWCZE LEWINA CZ. III

Na rysunku z lewej strony oba te regiony są rozdzielone silną, nieprzenikalną granicą, która uniemożliwia rozładowanie napięcia z systemu klocków za pośrednictwem systemu plasteliny. Napięcie utrzymujące się w systemie klocków powoduje, że dziecko ponownie podejmie zabawę klockami. Na rysunku z prawej strony granica jest słaba i napięcie w systemie klocków łatwo może się rozładować przez system plasteliny. Ponieważ po ulepieniu konia z plasteliny w systemie klocków nie ma już napięcia, dziecko nie ma ochoty wracać do klocków. Plan eksperymentalny wymaga także zastosowania grupy kontrolnej, w której dzieciom przerywa się, lecz nie daje się żadnego zastępczego zadania. Celem wprowadzenia grupy kontrolnej jest upewnienie się, że w czasie przerwania zadania istnieje rzeczywiście jakieś napięcie w systemie. W przeciwnym razie nie byłoby możliwe określenie wartości substytucyjnej ukończonego zadania.

Badania eksperymentalne, w których stosuje się ten zasadniczy schemat, zwane są badaniami nad substytucją. Jeden z pierwszych eksperymentów tego typu, zainspirowanych lewinowską teorią pola przeprowadziła Kate Lissner (1933). Starała się ona ustalić, jakie cechy samych zadań mają wpływ na wartość substytucyjną jednego zadania w odniesieniu do drugiego. Jak można się było spodziewać, stwierdziła ona, że im bardziej podobne do siebie są dwa zadania, tym większa jest wartość substytucyjna jednego z nich względem drugiego. Jeśli na przykład przerwane zadanie polegało na ulepieniu konia, a zadanie zastępcze na ulepieniu węża, to tendencja do ponownego podjęcia przerwanego zadania była o wiele słabsza niż wtedy, gdy zadanie zastępcze polegało na narysowaniu obrazka lub nawlekaniu koralików. Niestety nie ma dobrych kryteriów pozwalających określić zawczasu stopień podobieństwa między zadaniami. Dwa zadania mogą obserwatorowi wydawać się bardzo podobne, a jednak być zupełnie różne w oczach osoby wykonującej je: lub przeciwnie, dwa zadania mogą wydawać się bardzo niepodobne, a jednak dla wykonującego są niemal jednakowe. Lissner wykryła także, że jeśli zadanie zastępcze jest trudne, to będzie miało wartość substytucyjną większą niż zadanie łatwe, o ile pozostałe czynniki pozostaną bez zmian. Trudność zadania również niełatwo jest ocenić przed przeprowadzeniem rzeczywistego sprawdzianu. To, co jest trudne dla jednego, może być łatwe dla drugiego.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.