Profesjonalny psycholog z Lublina. Sprawdzona pomoc psychologiczna w Lublinie.

Badania Oswalda – kontynuacja

Omamy hipnopompiezne, w odróżnieniu od hipnagogicznych, są doznawane w chwili budzenia się ze snu: człowiek nie wie jeszcze dobrze czy śnił, czy naprawdę wszystko to miało miejsce co właśnie przeżywał. Zwłaszcza półprzebudzenie ze snu lękowego, z biciem serca i obezwładniającym niepokojem łączy się z przykrym poczuciem dezorientacji: jak było naprawdę? Człowiek ma jeszcze przed oczyma obrazy, które wydają się rzeczywistością, a nie tylko wspomnieniem przerwanego przed chwilą snu. Widział już tuż tuż za sobą goniących go ludzi, czuł obsuwające się pod nogami kamienie. Czy spadł? Czy udało mu się uciec? Strach powoli opada, świadomość przejaśnia się coraz pełniej, wraca orientacja i zdolność oceny krytycznej.

W niektórych przypadkach opisane doznania przejawiają się ze znacznym nasileniem. Występuje przede wszystkim śmiertelny strach, chwilowe zakłócenie oddychania odczuwane jako ucisk klatki piersiowej oraz uczucie „paraliżującej niemocy” (the fee- liiig of hełpless paralysis). Te trzy elementy łącznie są traktowane (E. Jones, 1951) jako cechy charakterystyczne dla jednej z postaci snów lękowych określanych potocznie jako „zmora nocna” lub „koszmar” (nightmare). Cechą, która w tych przypadkach może dominować, jest poczucie porażenia, które uniemożEwia wykonanie ruchu, stąd nazwa tego stanu, nadana mu w 1928 roku przez S. A. K. Wilsona (wg S. C. Liddona, 1967): sleep pa-, ralysis. W części przypadków niemożność poruszania się utrzymuje się jeszcze chwilę po przebudzeniu, czemu mogą towarzyszyć omamy hipnopompiczne. Człowiek np. odzyskuje już świadomość miejsca, wie, gdzie się znajduje, nie może zrobić ruchu a zarazem słyszy jeszcze budzące strach głosy lub widzi postacie, które występowały w marzeniu sennym.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.